2026-06-07

Japonia (2 z ♾️)

Dzisiaj będzie na smutno. Siedemnastego maja, po ośmiu latach kursowania na trasie Shin-Osaka - Hakata, został wycofany z eksploatacji Hello Kitty Shinkansen. A co jeszcze bardziej przykre, w ciągu tygodnia po wycofaniu przestał również istnieć. JR West tłumaczy to trwającym programem wycofania z użycia Shinkansenów Serii 500, znacznym zużyciem składu (miał około 28 lat) i wysokimi kosztami ewentualnego dostosowania go do ekspozycji w muzeum. Gdy o tym przeczytałem, naszła mnie (bardzo filozoficzna) myśl, że jakoś nigdy nie zastanawiamy się nad czasem życia atrakcji turystycznych. Planując wycieczki wiemy, że zamki czy świątynie a tym bardziej przyroda zawsze poczekają, jak nie uda się czegoś zobaczyć tym razem to za rok, dwa albo pięć można się wybrać znowu. A tutaj taka niespodzianka. Na szczęście Hello Kitty Shinkansen był bardzo wysoko na liście zabytków popkultury do zobaczenia w Japonii i nieco ponad dwa lata temu mieliśmy przyjemność nim jechać.

W pierwszym wagonie znajdowało się stanowisko do pamiątkowych fotografii, z mapą prefektur mijanych przez Sanyo Shinkansen (Shimane i Tottori można pomachać z oddali, bo linia przez nie nie przebiega). W każdej z prefektur Hello Kitty prezentuje co dobrego można tam zjeść (dla dociekliwych: w Shimane jest to małż shijimi, z którego słynie jezioro Shinji).

Po zrobieniu zdjęcia można było kupić pamiątki w sklepiku. Biorąc pod uwagę wycofanie składu, stojący w moim kubku na pisaki długopis Hello Kitty Shinkansen stał się artykułem kolekcjonerskim i powinien zostać schowany w jakimś bezpiecznym miejscu jako lokata kapitału. Ponieważ sklepik i część rozrywkowa są bezpośrednio za kabiną maszynisty prowadzącego pociąg jadący 280 km/h prosimy o zachowanie ciszy.

Drugi raz udało się spotkać Hello Kitty na stacji w Okayamie, niestety już nie jako pasażer, ale za to jako posiadacz nowszej generacji telefonu, więc zdjęcia wyszły zdecydowanie ładniesze niż dwa lata wcześniej.

Żegnając ten uroczy kawałek historii japońskich kolei, pozostaje mieć nadzieję, że Sanrio już prowadzi rozmowy z JR na temat nowego składu. A warto pamiętać, że od dwóch lat maskotką roku jest Pompompurin (trzeci od góry).

BTW: Gundam na Odaibie ma zniknąć do końca sierpnia tego roku, na szczęście też nie był odkładany na później.

Share:

2026-04-02

Japonia (1 z ♾️)

Ważnym elementem japońskiej kultury są tabliczki, bannery i plakaty - informacyjne, edukacyjne, promujące lub piętnujące określone postawy. Wielu przypadkach z użyciem sugestywnych historyjek obrazkowych, w których istotną rolę grają zwierzątka. Poniżej mała próbka.

Kioto

Kioto jest uważane za najbezpieczniejsze miasto w Japonii. Jak widać, zawdzięczamy to niezwykle kompetentnej obsłudze miejskiego monitoringu.


Hiroshima

Koty zatrudnione przez JR West na stacji Hiroshima przypominają (z wrodzoną grzecznością) o tym, że należy się poruszać lewą stroną.


Okayama

Psy w Okayamie zachęcają do sprzątania swoich odchodów. Nie do końca wiadomo po co, skoro doskonale - i z uśmiechem - radzą sobie same.


Marugame

Na ratuszu w Marugame, do zaciągnięcia się w szeregi sił samoobrony (które wcale nie są siódmą armią świata), zachęca baner z małym, ale bojowo wyglądającym szczeniaczkiem. Na lądzie, na morzu i w powietrzu.


Kumamoto

Kumamon przypomina o regularnym nawadnianiu się. Nie ma co się zżymać, że przy okazji reklamuje Pocari Sweat, bo po pierwsze Kumamonowi można wszystko wybaczyć, a po drugie Pocari Sweat to naprawdę świetny izotonik.


Ise (courtesy of @mkuzniarz)

Zanim zaczniesz kopać w okolicy ISE (za pomocą swojej czarnej, demonicznej koparki), lepiej skontaktuj się z NTT - w przeciwnym wypadku może się to skończyć płaczem linii telefonicznej. Z perspektywy Polski może wydawać się oczywiste, iż pod ziemią znajduje się taka czy inna infrastruktura, jednak w Japonii spora część linii energetycznych i telekomunikacyjnych wygląda tak, jak na zdjęciu po prawej (poglądowym, z Osaki 😄), więc wykopanie kabla telefonicznego rzeczywiście może być zaskoczeniem.


Tokio

Duża dawka edukacji, ze szczególnym naciskiem na właściwe zachowanie się na stacjach metra i stacjach kolejowych.

Chyba najczęściej można spotkać plakaty piętnujące pośpiech i wskakiwanie do pociągów w ostatniej chwili. Jak widać nawet gdy jesteś smokiem, może cię spotkać nieszczęście, chyba że w ostatniej chwili uratuje cię Kapitan Dobre Maniery.

Informacje o zwiększonych środkach bezpieczeństwa, związanych prawdopodobnie z Expo w Osace i wynikającym z tego wzmożonym napływem turystów.

Aby zrobić poniższe zdjęcie zachowałem się dokładnie tak, jak nie powinienem. 謹んでお詫び申し上げます。

Kolejny plakat zwraca uwagę na niewłaściwe zachowania w stosunku do pracowników kolei. Trochę poszukałem informacji na ten temat i okazuje się, że w języku japońskim istnieje słowo określające przemoc klientów wobec pracowników (nie tylko kolei): kasuhara, czyli kasutama harasumento. Co prawda z biegiem lat liczba przypadków przemocy fizycznej spada, ale wzmaga się nękanie psychiczne, w szczególności nagrywanie i publikowanie w mediach społecznościowych.

Na koniec powrót na powierzchnię, na przykład aby rzucić okiem na Bramę Gromu. Kot z komisariatu policji Asakusa przypomina, że ogólnie rzecz biorąc, w większości obszarów Tokio, nie wolno latać dronami bez pozwolenia (ponownie copyright @mkuzniarz).

Share:

2023-03-05

Does Matter matter?
część 2

Jeszcze raz Eve Systems...

...ponieważ dotarła do mnie przesyłka z Eve Energy, inteligentnym gniazdkiem sieciowym upgrade’owalnym do Matter. Zgodnie z opisem na stronie → producenta pierwszym krokiem w procesie instalacji nowego firmware’u jest aktualizacja iOS i tvOS do wersji co najmniej 16.21). Następnie trzeba się zarejestrować w programie Early Access podając adres e-mail, na który chcemy otrzymać instrukcję oraz zadeklarować, że posiadamy wszystkie niezbędne urządzenia (Apple TV lub HomePod mini, iPhone lub iPad oraz oczywiście odpowiedni produkt Eve). Na tym niestety koniec, bo po kliknięciu przycisku „Apply now” wyświetlana jest poniższa informacja:

Po ponad miesiącu oczekiwania (ale rzeczywiście jeszcze w styczniu) dostałem obiecywaną instrukcję i okazało się, że beta aplikacji Eve jest dystrybuowana przez Apple'owy mechanizm → TestFlight. Najpierw trzeba zainstalować z App Store aplikację o nazwie - co za niespodzianka - → TestFlight a następnie kliknąć w link przesłany w mailu, przy czym klikać trzeba na urządzeniu mobilnym. Jeżeli już mamy standardową wersję aplikacji Eve trzeba zgodzić się na zastąpienie jej betą („Dane aplikacji mogą zostać utracone”) - po instalacji ikonka będzie oznaczona żółtą kropką przed nazwą. Proces migracji urządzeń jest prosty - aplikacja prowadzi nas krok po kroku, a po jego zakończeniu w polu Compatibility zamiast HomeKit pojawia się Matter a wersja firmware'u zmieniona jest na 3.1.

Gdy używamy aplikacji na iOS te informacje to jedyna zmiana - gniazdko działa dokładnie tak samo jak wcześniej. Aplikacja na Androida jest planowana na 28 marca, więc jeszcze trochę czasu minie zanim będzie można się cieszyć uwolnieniem urządzeń Eve Systems z ekosystemu Apple.

IKEA Dirigera

IKEA w maju 2022 roku → zapowiedziała nową bramkę Dirigera mającą zastąpić dotychczasową Trådfri, do sprzedaż trafiła ona w listopadzie jako "Matter-ready". Pomimo kilku aktualizacji firmware'u oraz cały czas widocznej na stronie informacji, iż "dzięki nowemu protokołowi transmisji danych Matter, hub DIRIGERA pozwala na demokratyczne dodawanie produktów Home Smart" nie znalazłem informacji jak w praktyce to wykonać. Czekamy.

Flic

Flic Buttons to → programowalne przyciski, które łączą się z dedykowanym routerem Bluetooth (Flic Hub), z urządzeniami mobilnymi działającymi pod kontrolą iOSa lub Androida oraz z komputerami z systemem macOS. Naciśnięcie przycisku może uruchomić akcję bezpośrednio na sparowanym urządzeniu lub, za pośrednictwem Huba, na innych urządzeniach smart home. Obsługa Matter ma zostać dodana w pierwszym → kwartale 2023 roku, przy czym podejście będzie podobne jak w Hue: to Flic Hub a nie urządzenia końcowe będzie obsługiwał nowy standard. W tym przypadku wydaje się to bardziej uzasadnione – przyciski są tylko wyzwalaczem akcji, które programuje się w centralnym module. Poza tym mają one zdecydowanie mniej zaawansowaną elektronikę a przede wszystkim są zasilane bateriami zegarkowymi - dodanie bardziej zaawansowanych funkcji niż komunikacja Bluetooth LE prawdopodobnie byłoby niemożliwe. Dobrą wiadomością jest to, że wszystkie trzy generacje Huba dostaną stosowną aktualizację.

Wydaje się, że Flic to rodzaj urządzeń, które zyskają najwięcej na powszechnej implementacji Matter. W obecnej wersji to, co może być kontrolowane przez inteligentne przełączniki, zależy w pełni od dobrej woli producenta Huba. Obsługiwanych systemów jest co prawda sporo, ale nie ma wśród nich na przykład Eve Systems i IKEA Dirigera (jest tylko starsze Trådfri). Czekamy z niecierpliwością. Aczkolwiek mam obawy co do priorytetów firmy: ich nowy produkt - Flic Twist - właśnie wchodzi do sprzedaży, z ponad półrocznym opóźnieniem, więc zapewne wszystkie siły skoncentrowane są na nim.


—

1) Po bezproblemowej aktualizacji systemu nabrałem przeświadczenia, że wersja 16 ma już za sobą problemy wieku dziecięcego, jednak szybko zostałem wyprowadzony z błędu. Okazuje się, że Apple niedawno → wyłączył wprowadzoną w systemie 16.2 opcję przejścia na „new Home app architecture” – najwyraźniej sprawiała więcej problemów niż rozwiązywała. Ponowne włączenie jest planowane w → wersji 16.4.
Share:

2022-12-14

Does Matter matter?
część 1

(Pre)historia

Około 1998 roku zaczął powstawać protokół → Zigbee przeznaczony do bezprzewodowej komunikacji urządzeń szeroko pojętej automatyki. Miał on stanowić alternatywę dla Wi-Fi i Bluetooth1), które co prawda były bardziej uniwersalne, ale wymagały wielokrotnie więcej energii, co w przypadku niewielkich, autonomicznych urządzeń było nie tylko niepożądane, ale wręcz blokowało ich rozwój. Cztery lata później powstała organizacja → Zigbee Alliance, której celem było ustandaryzowanie protokołu, co nastąpiło około 2003 roku. Wydawało się, że future was wide open i urządzenia różnych producentów będą mogły komunikować się w jednolity sposób, co pozwoli bezproblemowo łączyć je w większą całość. Szczególnie, że z biegiem czasu do Zigbee Alliance przystąpiło kilkaset firm, m.in. Legrand, Philips, Samsung czy IKEA. Niestety w większości przypadków, pomimo używania tego samego protokołu, powstawały zamknięte rozwiązania gdzie niezbędne były centralne elementy sterujące (np. Philips Hue Bridge, Samsung SmartThings Hub czy IKEA Trådfri Gateway) nie pozwalające na parowanie urządzeń innych firm. Co prawda większość tych mostków lub hubów posiada API pozwalające na dostęp do ich funkcji, ale są to API specyficzne dla każdego z producentów. Ich integracja za pomocą jednego software’owego sterownika jest co prawda możliwa, ale wymaga niemałego nakładu pracy. Przykładem może być istniejący od 2010 roku projekt → openHAB zapewniający obsługę prawie 300 różnych systemów smart home: ma on jeden z największych zespołów programistów w świecie open-source.

Współczesność

Dość sporo czasu zajęło firmom w ten czy inny sposób zaangażowanym w tworzenie i obsługę urządzeń smart home dojście do wniosku, że potrzebne jest jedno, wspólne i co więcej otwarte rozwiązanie. Dopiero w grudniu 2019 roku Alphabet, Amazon i Apple razem z Zigbee Alliance rozpoczęły pracę nad wspólnym standardem o nazwie → Matter (który początkowo nosił nazwę CHIP – Connected Home Over IP). Pierwsze zapowiedzi mówiły o udostępnieniu finalnej specyfikacji na koniec 2020 roku, potem miałby to być ostatni kwartał 2021. Ostatecznie → Matter 1.0.0 ujrzał światło dzienne 30 września 2022 roku a w międzyczasie, w maju 2022 roku, Zigbee Alliance stało się → Connectivity Standards Alliance. Zgodnie z zapowiedziami jest otwartym standardem: → repozytorium GitHub zawiera kody źródłowe, opis założeń i architektury oraz całkiem sporo przykładów dla różnych platform i języków programowania. Preferowanym protokołem sieciowym jest Thread2), jednak możliwa jest komunikacja za pomocą bardzo szerokiej gamy rozwiązań. Czy jednak najważniejszy selling point nowego standardu czyli unifikacja jest faktem i zamiast pięciu naklejek "Works with ..." zobaczymy już tylko jedną "Works with Matter"? Niestety, pomimo tego że mam w domu produkty kilku różnych firm, które zapowiedziały obsługę Matter, nie jestem jeszcze w stanie sprawdzić co nowy standard oznacza w praktyce.

Philips Hue

W maju 2021 Signify (firma odpowiedzialna za Philips Hue) zapowiedziała, że cała linia produktów będzie zgodna z Matter dzięki → aktualizacji oprogramowania. Na stronie Philipsa jest sekcja dedykowaną → Matter, ale to tylko ładna marketingowa ulotka, bez konkretnych dat wydania nowego firmware’u. Portal → The Verge ujawnia więcej niż sam producent: aktualizacja ma być dostępna do końca pierwszego kwartału 2023 roku, a na stronie dla developerów Hue można uzyskać dostęp do → wersji beta. Warto jednak zwrócić uwagę na informację podaną drobnym drukiem: „obsługę protokołu Matter zapewnia mostek Philips Hue Bridge” - nie będzie więc oczekiwanej rewolucji i nadal niezbędny będzie dedykowany mostek a tylko komunikacja z nim będzie wykorzystywać nowy protokół. Szukając dalszych informacji na ten temat trafiłem na → wywiad z Georgem Yannim kierującym działem Hue. Mówi on między innymi o tym, że nie jest planowana w urządzeniach końcowych (żarówkach, przełącznikach, itp.) implementacja preferowanego przez Matter protokołu Thread a dodatkowo tylko podstawowe funkcje będą dostępne za pośrednictwem Matter, bardziej zaawansowane nadal przez dedykowane Hue API.

Eve Systems

Eve Systems wydaje się mocno → wspierać nowy standard. Na 12 grudnia był zapowiedziany nowy firmware → obsługujący Matter, jednak nie dla wszystkich urządzeń - aktualizację miały dostać Eve Energy, Eve Motion i Eve Door & Window. Dla pozostałych, w tym stojącego u mnie na szafce Eve Room, nie ma konkretnej daty, jednak docelowo wszystkie urządzenia komunikujące się za pomocą protokołu Thread (druga generacja Eve Room obsługuje Thread) mają obsługiwać Matter. Warto zaznaczyć, że do przeprowadzenia aktualizacji konieczny będzie system iOS lub iPadOS ponieważ obecnie urządzenia Eve są zgodne tylko z Apple Home. Dodatkowo na chwilę obecną - jak można przeczytać w artykule na portalu → MacRumors - musi to być system w wersji 16.2 wydanej dosłownie kilka godzin temu, potrzebny jest router brzegowy Thread (w praktyce Apple TV lub głośnik Home Pod) i wymagane jest zarejestrowanie się w programie Early Access.

Tak czy inaczej, kierunek rozwoju urządzeń Eve wydaje się zdecydowanie ciekawszy niż w przypadku Hue: wszystkie nowe elementy systemu obsługujące Bluetooth już otrzymały albo niedługo otrzymają obsługę protokołu Thread a dotychczasowa obsługa protokołu HomeKit zostanie uzupełniona/zastąpiona o/przez Matter. W przyszłości, gdy poszczególne urządzenia będą sprzedawane od razu z firmwarem Matter zniknie też konieczność posiadania dostępu do systemu iOS/iPadOS/tvOS.

IKEA i Flic w części drugiej


—

1) Bluetooth w wersji Low Energy (LE) jeszcze nie istniał – standard został zatwierdzony w 2009 roku.

2) Thread to protokół działający w niższej warstwie niż Matter, ich wzajemną relację opisuje na przykład → ten artykuł.


Share:

2022-10-10

Raspberry Pi z dyskiem SSD

Jedno z moich Raspberry Pi działa z dyskiem SSD zamiast karty microSD. Nie jest to typowa konfiguracja i kiedy kilka dni temu eksperymentując z aktualizacjami popsułem system na tyle, iż jedynym rozwiązaniem wydawała się reinstalacja uświadomiłem sobie, że nie pamiętam szczegółów. Po wejściu na stronę https://www.raspberrypi.com/software/ przekonałem się, że świat Pi dość mocno zmienił się przez ostatnie lata: pojawiło się narzędzie Imager, które znacznie ułatwia taką operację. Co prawda bez karty microSD tak całkiem się nie obejdzie, ale będzie ona potrzebna tylko na chwilę. Po uruchomieniu Imagera klikamy przycisk CHOOSE OS, wybieramy z listy "Misc utility images", następnie "Bootloader" i "USB Boot". Po wybraniu docelowej karty (przycisk CHOOSE STORAGE) klikamy WRITE - na kartę trafi oprogramowanie, którego jedynym zadaniem jest skonfigurowanie bootloadera Raspberry Pi tak, aby w pierwszej kolejności próbował uruchomić system z dysku podłączonego do portu USB.
Zapis trwa dosłownie kilkanaście sekund, wyjmujemy kartę i uruchamiamy z niej Raspberry Pi. Jeżeli mamy podpięty monitor to należy poczekać aż ekran zrobi się zielony - będzie to oznaczało, że proces zapisu bootloadera zakończył się. Gdy nie mamy monitora czekamy aż zielona dioda zacznie migać.
Następnie zapisujemy na SSD obraz pełnego systemu. Jeżeli zdecydujemy się na wersję 64-bitową należy najpierw kliknąć "Raspberry Pi OS (Other)" a następnie wybrać odpowiadającą nam odmianę systemu. Jako docelowe urządzenie tym razem wskazujemy nie czytnik kart, ale dysk podpięty przez USB - warto dwa razy upewnić się, iż wybrany jest właściwy dysk. Przed rozpoczęciem zapisu warto kliknąć ikonkę koła zębatego - moim zdaniem to najciekawsza funkcja Imagera. Pozwala wybrać wiele użytecznych opcji, które zazwyczaj trzeba było konfigurować na piechotę już po nagraniu obrazu systemu na kartę lub dysk. Można m.in. ustawić nazwę hosta, włączyć dostęp przez SSH i ustawić domyślną strefę czasową.
Po kliknięciu WRITE i nieco dłuższym oczekiwaniu niż poprzednio przepinamy dysk do Raspberry Pi, wyjmujemy kartę microSD i pełni nadziei czekamy na uruchomienie się systemu. Po około minucie host pojawi się w sieci i będzie możliwe zalogowanie się przez SSH za pomocą hasła lub klucza ustawionych za pomocą Imagera.
Share:

2022-06-11

Upgrade openHABa

Niedawno postanowiłem zrobić upgrade domowego openHABa z wersji 3.1.0 na 3.2.0. Moja instalacja działa na Raspberry Pi w kontenerze Dockerowym, a ponieważ jako katalogi z konfiguracją, pluginami i danymi mam montowane katalogi hosta, to zgodnie z oficjalną instrukcją aktualizacja powinna być banalna. Trzeba zatrzymać i usunąć kontener z aktualną wersją (wszystkie istotne dane zostają na hoście) a następnie ściągnąć i uruchomić nową. Dla porządku po usunięciu kontenera skasowałem logi z userdata/logs. Obraz wersji 3.2.0-debian ściągnął się bez problemów, zaczął uruchamiać i zawiesił się. Kontener co prawda był widoczny:
$ docker ps
CONTAINER ID   IMAGE                        ... CREATED         STATUS
e2906859d033   openhab/openhab:3.2.0-debian ... 2 minutes ago   Up 2 minutes (health: starting)
w logu userdata/update.log zapisało się:
...
Replacing userdata system files with newer versions...
Clearing cache...

Performing post-update tasks for version 3.2.0:

SUCCESS: openHAB updated from 3.1.0 to 3.2.0
ale już w logu userdata/logs/openhab.log było pusto, a po kilkunastu minutach Docker jednak uznał kontener za niezdrów:
$ docker ps
CONTAINER ID   IMAGE                        ... CREATED          STATUS
e2906859d033   openhab/openhab:3.2.0-debian ... 19 minutes ago   Up 19 minutes (unhealthy)
Komenda docker stop co prawda zadziałała, ale zapisała do syslogu mało zachęcające:
Container failed to exit within 10s of signal 15 - using the force
Przyznam się, że na tym etapie zatrzymałem się na dłuższą chwilę - nie mając nic w logach ciężko było znaleźć jakiś punkt zaczepienia. W końcu uruchomiłem kontener nie jako usługę, ale po prostu w terminalu za pomocą docker run ... dodatkowo usuwając z opcji --detach aby widzieć co dokładnie się dzieje. I stała się światłość - w ostanie linii logów, po wypisaniu której proces się zawieszał, było:
OpenJDK Client VM warning: No monotonic clock was available - timed services may be 
adversely affected if the time-of-day clock changes
na co Google od razu znalazł radę na forum openHABa i na Stack Overflow. Okazało się, że winna była zbyt stara biblioteka libseccomp2 zawarta w Debianie Buster (chodzi o hosta, nie kontener). Oczywistym rozwiązaniem byłby upgrade całego systemu do Bullseye, ale trochę obawiałem się tak radykalnej operacji, szczególnie że na oficjalnej stronie Raspberry Pi jest wprost napisane "we don’t support or recommend this". Dlatego zdecydowałem się na użycie repozytorium buster-backports, w którym jest już zaktualizowana wersja libseccomp2. Aby dodać repozytorium do systemu trzeba wykonać standardową procedurę:
$ sudo apt-key adv --keyserver keyserver.ubuntu.com \
 --recv-keys 04EE7237B7D453EC 648ACFD622F3D138
$ echo 'deb http://httpredir.debian.org/debian buster-backports main contrib non-free' \
 | sudo tee -a /etc/apt/sources.list.d/debian-backports.list
a następnie, po aktualizacji listy pakietów za pomocą:
$ sudo apt update
można zainstalować nową wersję biblioteki wskazując źródło pakietu za pomocą opcji -t:
$ sudo apt install libseccomp2 -t buster-backports
Po tej operacji ponowne uruchomienie kontenera openHAB kończy się spodziewanym:
[INFO ] [org.openhab.ui.internal.UIService   ] - Started UI on port 8080
Czekam z niecierpliwością na niespodzianki w zapowiadanej na 27. czerwca wersji 3.3.0 😅

P.S.
 
O co właściwie chodzi z owym monotonicznym zegarem? Okazuje się, że zarówno openHAB jak i Java są niewinne. W Debianie i wywodzących się z niego systemach, dla architektury arm32v7 (Raspberry Pi) kombinacja Dockera starszego niż 19.03.9 i biblioteki libseccom starszej niż 2.4.2 powoduje, iż w kontenerze nie jest dostępny poprawnie działający zegar. Wpływa to na cały system, w tym nawet komendę date (przykład ze zgłoszenia w projekcie Ubuntu):
$ docker run --rm -it --entrypoint /bin/bash ubuntu:20.04
root@8543aa82ff05:/# date
Thu Feb 26 08:20:11 UTC 1970

P.P.S.

Pierwszy wpis od 2756 dni. Z jednej strony fajnie, ale jednak trochę strasznie.
Share:

2014-11-24

Małe a cieszy

Postanowiłem sprzedać jeden z posiadanych dysków sieciowych (w celu zakupienia nowego, większego i lepszego) i stanąłem przed problemem wymazania znajdujących się danych. Wymazania, a nie skasowania czyli nie tylko usunięcia plików, ale także usunięcie pozostałości zalegających na nieużywanych obecnie obszarach dysku.

Pierwsze co zasugerował Google to komenda sfill z pakietu secure-delete. W wersji podstawowej wykonuje ona dwa przebiegi: najpierw wypełnia całe wolne miejsce losowymi bajtami, a następnie wypełnia je zerami. W wersji high-end wykonuje 38(!) przebiegów z różnymi kombinacjami danych losowych, zer i specjalnie opracowanych ciągów bajtów mających uniemożliwić odzyskanie oryginalnej zawartości. Ponieważ chciałem pozbyć się dysku jeszcze w tym roku, wybrałem wersję podstawową. Uruchomiłem sfill, zostawiłem komputer na kilka godzin i po sprawdzeniu okazało się, że wyczyszczone zostało około 1% wolnej powierzchni. Dalsze poszukiwania wskazały winowajcę: urządzenie /dev/urandom dostarczające losowych danych jest koszmarnie powolne.

Rozwiązaniem równie skutecznym - wierzę na słowo autorom dokumentacji - a znacznie szybszym okazał się OpenSSL (z małą tylko pomocą /dev/urandom). A dokładnie jakże urocze polecenie

openssl enc -aes-256-cbc -pass pass:"$(dd if=/dev/urandom bs=128 count=1 2>/dev/null | base64)" -nosalt >random.bin

zapisujące losowe dane do random.bin tak długo, aż skończy się wolne miejsce. Potem pozostało skasować utworzony plik i voilà. Dla pewności jeszcze tylko wyzerowanie wolnego miejsca:

cat /dev/zero >zero.bin

Cała operacja trwała nieco ponad dobę dla dysku o pojemności 2TB, co jest całkiem rozsądną ceną za to, iż nikt już nie odzyska moich zdjęć wujka Floyda i cioci Beth.
Share:

2014-02-09

Lista zmodyfikowanych atrybutów w Envers

Envers to część Hibernate ORM pozwalająca zapamiętywać historię zmian utrwalanych obiektów. Wystarczy dodać do klas encji kilka adnotacji, aby po każdym zapisie do głównej tabeli tworzony był wpis w tabeli historycznej pozwalający prześledzić co i kiedy zostało zmienione. Od wersji 4.1 Envers pozwala na rejestrowanie nie tylko wartości atrybutów, ale również znaczników określających czy w danej rewizji atrybut zmienił się w stosunku do rewizji poprzedniej (bez tego trzeba by było pracowicie porównywać kolejne wpisy). Niestety nie ma możliwości wygodnego odczytania tych informacji i choć dotyczące tego zgłoszenie HHH-8058 jest w JIRA od prawie roku, to nikt nie zabrał się jego realizację. Co ciekawe Envers zwraca stosowne dane, ale tylko “na potrzeby wewnętrzne” - w publicznym API nie są one już dostępne.

Dodanie stosownej funkcji okazało się bardzo proste - wymagało jedynie zmiany w klasie AuditQueryCreator tworzącej zapytania i oczywiście implementacji samego zapytania (w dużej mierze w oparciu o istniejący kod). Poprawki dla Hibernate w wersji 4.2.x i 4.3.x dostępne są w moim forku projektu hibernate-orm w branchach 4.2.HHH-8058 i 4.3.HHH-8058 w GitHubie.

Ponieważ jednak potrzebowałem działającego rozwiązania na już, a czekanie na oficjalne zaakceptowanie (lub odrzucenie :-) moich commitów może potrwać kolejny rok, popełniłem rozszerzenie Enversa, które w ogóle nie ingeruje w oryginalny kod.

<dygresja>Przy okazji odkryłem bardzo sprytną aplikację do umieszczania na stronach WWW kodów źródłowych z Githuba - efekty poniżej.</dygresja>

Nowa fabryka AuditReaderów działa dokładnie tak jak oryginalna – jedyna różnica to typ obiektu zwracanego przez metodę get:


Tak samo interfejs ExtAuditReader różni się od oryginału tylko typem zwracanym przez metodę createQuery:


Implementacja ExtAuditReadera to formalność: zmieniamy zwracany typ i zachowujemy referencję do konfiguracji (jest w oryginalnej klasie, ale prywatna):


Powoli dochodzimy do sedna. Rozszerzenie AuditQueryCreatora dodaje nową metodę forRevisionsOfEntityAndChanges(Class c, boolean selectDeletedEntities), która tworzy zapytanie zwracające nazwy zmienionych atrybutów. Jest podobna do forRevisionsOfEntity, jednak nie ma parametru selectEntitiesOnly – nie ma sensu zwracanie samych obiektów, skoro interesują nas i obiekty i lista zmian. Tak jak w ExtAuditReaderImpl musimy sami zapamiętać konfigurację i readera - są prywatne w klasie bazowej:


I w końcu właściwa implementacja zapytania. Dziedziczymy ze standardowego zapytania RevisionsOfEntityQuery, ale zmieniamy metodę list obrabiającą wyniki zapytania. Dodajemy również metodę, która wyszuka wszystkie atrybuty mające znacznik modyfikacji ustawiony na true. Na koniec dodajemy kopię metody getRevisionNumber – jest prywatna w klasie bazowej a potrzebujemy jej w list:


Składając wszystko razem możemy zapytać Enversa o nazwy zmienionych atrybutów w następujący sposób:


Kompletny projekt zawierający powyższe klasy, gotowy do zbudowanie Mavenem można ściągnąć z GitHuba, w wersjach dla Hibernate 4.2.8.Final i 4.3.1.Final.
Share:

2014-01-02

Autoreklama

A co. Mój blog to mi wolno.

Kilka dni temu Apple był uprzejmy zaakceptować moją pierwszą sensowną aplikację działającą na iOS. Nie jest to moja pierwsza aplikacja w ogóle, ale poprzednia była średnio sensowna z racji trudnej współpracy z zamawiającym i, niech jej ziemia lekką będzie, już nie jest dostępna w App Store.

Aplikacja numer dwa służy do monitorowania maszyny wirtualnej Java za pomocą doskonałej biblioteki Jolokia. Jak na razie nie potrafi zbyt wiele (tzn. wersja iOSowa, nie sama biblioteka) - wyświetla tylko ilość zajętej pamięci i obciążenie procesora:


 ale mam ambitne plany aby dodać więcej informacji.

App Store
Share:

2012-11-25

Naprawa wehikułu czasu

Po raz kolejny mojemu backupu trafiła się przypadłość pod tytułem "To improve reliability, Time Machine must create a new backup for you".


Przy pierwszym razie rzeczywiście pozwoliłem na utworzenie nowej kopii (tracąc wszystkie poprzednie). Przy drugim pomyślałem że w końcu co, kurczę blade, nie po to się robi backupy aby je potem tracić, odłączyłem dysk od routera, podpiąłem do komputera i - posiłkując się kilkom tutorialami z sieci - reanimowałem go. Przy trzecim razie uznałem, że trzeba wiedzę zebrać w jednym miejscu bo najwyraźniej będzie się od czasu do czasu przydawać. Uruchamiamy Terminal i:

1) Po podłączeniu dysku do komputera zostanie on automatycznie zamontowany. U mnie nazywa się Time Machine, więc jest dostępny jako /Volumes/Time\ Machine i zawiera tylko jeden plik: nazwa.sparsebundle.

2) Profilaktycznie ustawiamy uprawnienia - system po stwierdzeniu, że kopia jest uszkodzona może ustawić immutable flag (nie wiem od czego to zależy - w tutorialach o tym nie było, ale u mnie tak robi).
Uwaga: tę i wszystkie dalsze komendy musimy wykonywać z uprawnieniami administratora, stąd przed każdą sudo.

sudo chflags -R nouchg /Volumes/Time\ Machine/nazwa.sparsebundle

3) Dołączamy (ale nie montujemy) wirtualny dysk z kopią zapasową:

sudo hdiutil attach -nomount -noverify -noautofsck /Volumes/Time\ Machine/nazwa.sparsebundle

System wypisze znajdujące się na nim partycje (mogą mieć inne numery):

/dev/disk3           Apple_partition_scheme        
/dev/disk3s1         Apple_partition_map            
/dev/disk3s2         Apple_HFSX 

4) Interesuje nas ostatnia z partycji, to na niej jest backup i ona jest weryfikowana. Aby ją naprawić trzeba wykonać komendę:

sudo fsck_hfs -fyrd /dev/disk3s2

Znaczenie poszczególnych opcji:

-f (force) wymusza sprawdzenie i naprawę, nawet gdyby system uważał inaczej

-y próbuje naprawiać wszelkie znalezione nieprawidłowości

-r (rebuild) przebudowuje b-drzewo katalogów (cokolwiek to znaczy - w tutorialach sugerują, aby to zrobić)

-d (debug) będzie wypisywać sporo informacji w terminalu ale dzięki temu będziemy wiedzieli, że coś się dzieje (proces sprawdzania może trwać nawet kilka godzin)

5) Całkiem możliwe, że fsck_hfs odmówi współpracy i napisze:

Unable to open block device /dev/disk3s2:
Resource busyjournal_replay(/dev/disk3s2) returned 16
** /dev/rdisk3s2 (NO WRITE)

co znaczy, że system po podłączeniu dysku zaczął automatyczne sprawdzanie i trzeba poczekać aż skończy. Aby stwierdzić kiedy to nastąpi należy zajrzeć do logu:

tail -f /var/log/fsck_hfs.log

będzie tam:

** Checking Journaled HFS Plus volume.
** Detected a case-sensitive volume.
   The volume name is Time Machine Backups
** Checking extents overflow file.
** Checking catalog file.

i po jakimś czasie pojawi się:

/dev/rdisk3s2: ** The volume Time Machine Backups could not be verified completely.

wtedy możemy wrócić do punktu 4).

6) Drugi z możliwych problemów to:

Unable to open block device /dev/disk3s2:
Permission deniedjournal_replay(/dev/disk3s2) returned 13
** /dev/rdisk3s2 (NO WRITE)

- tutaj pomaga restart komputera

7) Kiedy fsck_hfs zacznie pracę wypisze (m. in.):

** Checking Journaled HFS Plus volume.
...
** Rebuilding catalog B-tree.

i po dłuższym czasie:


** Rechecking volume.

Jeżeli po kolejnym sprawdzaniu zobaczymy niezbyt zachęcający komunikat:


** The volume Time Machine Backups could not be repaired.

nie należy się tym zrażać tylko uruchomić fsck_hfs po raz kolejny. W moim przypadku dopiero za drugim razem zobaczyłem oczekiwane:

** The volume Time Machine Backups was repaired successfully.
CheckHFS returned 0, fsmodified = 1

8) Pomimo, że partycja z kopią zapasową jest już naprawiona, to system nie rejestruje tej informacji - musimy zrobić to ręcznie edytując plik com.apple.TimeMachine.MachineID.plist:

sudo nano /Volumes/Time\ Machine/nazwa.sparsebundle/com.apple.TimeMachine.MachineID.plist 

dla klucza:

VerificationState

zmieniamy wartość 2 na 0.

Gotowe!
Share:

2012-02-18

(Uszkodzony) FireWire kontratakuje

Po przejściach z instalacją Liona opisanych tutaj dwa duże update'y (10.7.1 i 10.7.2) nie sprawiły mojemu MacBookowi żadnych problemów. Jednak po zainstalowaniu wersji 10.7.3 system przestał się uruchamiać, prezentując znane i nieszczególnie lubiane objawy niekończącego się oczekiwania na inicjalizację FireWire. Możliwe, że sam sobie strzeliłem w kolano, ponieważ po przeczytaniu o problemach z tą aktualizacją nie instalowałem jej przyrostowo (przez System Update), ale ściągnąłem pełną wersję (Combo). Problemów opisywanych na forach nie doświadczyłem, ale najwyraźniej system został przywrócony do stanu fabrycznego. Na szczęście tym razem sprawę udało się załatwić w kilka minut: wystarczyło zabootować system w single user mode (naciskając command-s podczas uruchamiania komputera), zamontować dysk z możliwością zapisu (/sbin/fsck -y, /sbin/mount -wu /) a następnie skasować moduł IOFireWireFamily (rm -rf /System/Library/Extensions/IOFireWireFamily.kext). Voilà! Do następnego razu.

[aktualizacja 2012.10.13]

Po zainstalowaniu wersji 10.7.4 jest ok, w 10.7.5 problem znowu się pojawia. Na szczęście powyższy sposób nadal jest skuteczny.
Share:

2011-11-25

Instalacja Liona z uszkodzonym FireWire


Nie pamiętam czy już się chwaliłem, ale popsułem w MacBooku port FireWire. Sam jego brak nie jest zbyt bolesny (właściwie go nie używałem), ale ma przykry skutek uboczny: przy starcie i przy wybudzaniu systemu jądro, próbuje zainicjować port i zatrzymuje się na tym etapie na prawie 10 minut. Skutecznym sposobem na powrót do normalnego stanu okazało się usunięcie modułów odpowiedzialnych za FireWire, tutaj jest opisane co i jak trzeba zrobić.

Wszystko działało bez problemów do momentu kiedy postanowiłem zrobić upgrade do Mac OSa 10.7. Po ściągnięciu nowego systemu z App Store instalator uruchomił się bez problemu, ale po restarcie system nie wstał ani po dwóch minutach, ani po dziesięciu ani po godzinie. Nie było co prawda ewidentnych dowodów na to, że winny jest FireWire ale objawy były na tyle podobne że wstępnie przyjąłem taką wersję. Google nie znajduje wiele na temat "instalacja Liona z uszkodzonym FireWire", ale trafił się jeden post potwierdzający moje przypuszczenia. Opisana w nim metoda ma dwie wady: wymaga drugiego komputera z działającym Lionem (ok, mam iMaka) i powoduje nadpisanie całej zawartości dysku docelowego komputera (na co zdecydowanie nie mogłem się zgodzić). Nie pozostało nic innego jak znalezienie sposobu na przygotowanie jakiegoś medium instalacyjnego i jądra zmodyfikowanie tak, aby nie zawierało obsługi FireWire. Drobiazg.

W pierwszym odruchu pomyślałem o zrobieniu instalacyjnego DVD, ale zreflektowałem się że MacBook równie dobrze wystartuje z napędu podłączonego przez USB, a zawartość pendrive'a będzie można modyfikować jeżeli coś się nie uda przy pierwszym podejściu. Poniższy opis to wersja ostateczna, bez niezwykle fascynujących nieudanych prób. Here we go.

1. Instalator Liona to najzwyklejsza aplikacja Mac OSowa i po ściągnięciu z App Store trafia do folderu Applications. Klikamy prawym przyciskiem myszy na ikonce Install Mac OS X Lion i wybieramy z menu kontekstowego Show Package Contents. Następnie otwieramy folder Contents i znajdujący się w nim SharedSupport, powinniśmy zobaczyć tam obraz dysku InstallESD.dmg - to właściwy instalator. Gdyby chodziło jedynie o przygotowanie medium instalacyjnego to wystarczyłoby zapisać ten obraz dysku na pendrive'a, ale ponieważ chcemy usunąć obsługę FireWire trzeba będzie trochę więcej wysiłku.

2. Najpierw przygotujemy miejsce do zapisania instalatora. Uruchamiamy systemową aplikację Disk Utility i podłączamy do komputera pendrive. Instalator ma rozmiar 3.8 GB, więc teoretycznie wystarczy napęd 4 GB, ja dla pewności użyłem 8 GB. Zaznaczamy pendrive'a na liście po lewej, potem klikamy zakładkę Partition, wybieramy układ z jedną partycją, format Mac OS X Extended (Journaled) i klikamy Apply.

3. Montujemy obraz InstallESD.dmg dwuklikając na nim w Finderze i wracamy do Disk Utility. Klikamy pendrivie i wybieramy zakładkę Restore. Klikamy przycisk Image... (znajdujący się obok pola tekstowego Source), wybieramy z listy napędów Mac OS X Install ESD, naciskamy command-shift-. (co spowoduje wyświetlenie ukrytych plików) i wybieramy obraz BaseSystem.dmg. Do pola Destination przeciągamy utworzoną w poprzednim kroku partycję (u mnie nazywała się ona "Untitled 1") i klikamy przycisk Restore. Po potwierdzeniu rozpocznie się zapis, powinien potrwać kilka minut. Jeżeli pendrive nie zostanie automatycznie zamontowany robimy to sami klikając ikonkę Mount w Disk Utility.

4. Now for the tricky part. Uruchamiamy Terminal i wpisujemy kolejno komendy:

cp "/Volumes/Mac OS X Install ESD/mach_kernel" "/Volumes/Mac OS X Base System/mach_kernel"

rm "/Volumes/Mac OS X Base System/System/Installation/Packages"

cp -R "/Volumes/Mac OS X Install ESD/Packages" "/Volumes/Mac OS X Base System/System/Installation/Packages"

rm -r "/Volumes/Mac OS X Base System/System/Library/Extensions/IOFireWire*"

Gdyby system czepiał się o brak odpowiednich uprawnień, to każde z powyższych poleceń można
uruchomić jako administrator (tzn. "sudo cp ...", "sudo rm ..." itd.).

Z tak przygotowanego pendrive'a można wystartować instalację wciskając klawisz alt podczas uruchamiania komputera (Plan zadziałał, plan zadziałał! Jestem genialny! Jestem wybrańcem!). Powinny się wyświetlić ikonki wszystkich bootowalnych napędów, wśród nich Mac OS X Base System - po dwukliknięciu na nim już bez problemu uruchamia się instalator Liona.
Share:

2011-11-08

Utterly Bastard Groovy

Zapragnąłem ostatnio znaleźć logo The Sisters of Mercy w wersji wektorowej - moja Sistersowa koszulka lata świetności ma za sobą i przydałoby się zamówić kolejną. Z Google Images trafiłem do serwisu seeklogo.com w którym są dwie wersje rzeczonego logo, ale ani jedna ani druga tak do końca mi nie pasowała. Zdecydowałem się na tę i po znalezieniu stosownej czcionki (Caslon Antique) oraz godzinie dłubania w Inkscape powstało dzieło, którym chciałbym się podzielić ze światem.



Wersja wektorowa jest tutaj.
Share:

2011-10-06

2011-05-17

Jeszcze raz Groovy i Spring

Jakiś czas temu miałem problem z dynamiczną rekompilacją komponentów Spring napisanych w Groovy. Wtedy przyczyną był błąd w samym Groovy, szczegóły opisałem tutaj. Po aktualizacji Groovy wszystko było ok, ale niedawno stwierdziłem że mechanizm dynamicznego przeładowywania znowu przestał działać. Ponieważ w międzyczasie wykonałem spory refactoring aplikacji, to nie bardzo wiedziałem gdzie zacząć szukać sprawcy. Uznałem, że tym razem to nie Groovy - skoro raz zrobili błąd i go poprawili, to szansa na to że znowu się pojawił jest niewielka. Po włączeniu logów na poziomie DEBUG stwierdziłem, że Spring też jest niewinny - gdy plik źródłowy Groovy był zmieniany, w logach pojawiał się spodziewany komunikat: Target refreshed successfully ... czyli skrypt był ładowany od nowa. Pomimo tego w aplikacji dalej używana była pierwotna wersja. Nie będę zanudzał Czytelnika szczegółowym opisem trudności i niebezpieczeństw, którym musiałem stawić czoła aby odkryć istotę problemu i przejdę od razu do clou tego posta. Tym razem bruździł Tomcat, a dokładnie jego ClassLoader.
Jeżeli skrypt zostanie umieszczony w aplikacji webowej w katalogu WEB-INF/classes i będziemy się do niego odwoływać w Springu tak:
<lang:defaults refresh-check-delay="1000"/>
<lang:groovy id="myBean" source="classpath:Bean.groovy"/>
... to po pierwszym wczytaniu Tomcat umieści plik Bean.groovy w cache i do restartu go nie ruszy. Co ciekawe Spring potrafi zauważyć zmianę daty ostatniej modyfikacji pliku i próbuje go ponownie wczytać, ale ClassLoader cały czas zwraca pierwotnie wczytaną wersję. Wystarczy przenieść plik do WEB-INF i zmienić wpis w konfiguracji na:
<lang:defaults refresh-check-delay="1000"/>
<lang:groovy id="myBean" source="/WEB-INF/Bean.groovy"/>
... by wszystko wróciło do normy. Spring wczytuje wtedy plik za pośrednictwem ServletContextu a nie ClassLoadera i dostaje zaktualizowaną wersję. Howgh.
Share:

2010-12-06

Użycie widoków w Hibernate

Spieszę donieść, iż błąd uniemożliwiający użycie @SecondaryTable w klasie bazowej, na który utyskiwałem w tym wpisie został w końcu poprawiony (po czterech latach od zgłoszenia!). Uaktualniłem projekt i rzeczywiście Hibernate w wersji 3.5.4 poprawnie obsługuje mapowanie bazowej encji na wiele tabel. Trafiłem jednak na kolejny problem i - w przeciwieństwie do opisywanego wcześniej - nie bardzo widzę sposób na obejście go.

Mając tabele i widok:

CREATE TABLE `TB_SOME_TABLE` (
`ID_PARENT` INT(11) NOT NULL AUTO_INCREMENT,
`READ_WRITE` TEXT,
PRIMARY KEY (`ID_PARENT`)
)

CREATE TABLE `TB_OTHER_TABLE` (
`PARENT_ID` INT(11) NOT NULL,
`SOME_DATA` TEXT
)

CREATE VIEW `VW_SOME_VIEW` AS
SELECT
`T`.`PARENT_ID` AS `PARENT_ID`,
COUNT(`T`.`PARENT_ID`) AS `READ_ONLY`
FROM
`TB_OTHER_TABLE` `T`
GROUP BY
`T`.`PARENT_ID`

i klasę:

@Entity
@Table(name = "TB_SOME_TABLE")
@SecondaryTable(
name = "VW_SOME_VIEW"
pkJoinColumns = @PrimaryKeyJoinColumn(name = "PARENT_ID")
)
public class Parent {
@Id
@Column(name = "ID_PARENT")
private Long id;

@Basic
@Column(name = "READ_WRITE, table = "TB_SOME_TABLE")
private String readWriteAtribute;

@Basic
@Column(
name = "READ_ONLY", table = "VW_SOME_VIEW",
insertable = false, updatable = false
)
private String readOnlyAttribute;

...
}

nie jesteśmy w stanie zapisać do bazy obiektu tej klasy. Pomimo, że jedyny atrybut zamapowany na widok jest tylko do odczytu (insertable i updatable równe false), to Hibernate próbuje wstawić dane do widoku, co kończy się wyjątkiem:
Unhandled exception 'JDBC exception on Hibernate data access:
SQLException for SQL [insert into VW_SOME_VIEW (PARENT_ID) values (?)];
SQL state [HY000]; error code [1471]; could not insert: [Parent]

Widać że się stara (bo w wygenerowanym SQLu nie ma kolumny READ_ONLY), ale do końca mu nie wychodzi (bo jednak próbuje wstawić do widoku wiersz nie zawierający żadnych danych). I zupełnie nie mam pomysłu co na to poradzić.
Share:

2010-10-26

Krótko

Nabyłem drogą kupna Photoshopa (Elements oczywiście). Wiem: ekstrawagancja i burżuazja, ale czasami mi się to zdarza. Ale ja nie o tym chciałem. Rzeczony Photoshop został wysyłany przez Amazon UK DHLem za darmo (od niedawna Free Super Saver Delivery obejmuje też Polskę) i kosztował 280 PLN. W naszym rodzimym sklepie, np. przysłowiowym Vobisie kosztuje 399 PLN. Rrrwa mać po trzykroć.
Share:

2010-10-17

Icon Finder

Nie raz i nie dwa pisząc program lub tworząc stronę internetową potrzebowałem różnego rodzaju ikon. Podstawowe kryteria, które musiały spełniać to: estetyczne, spójne i last but not least legalne. Bardzo ładnym i obszernym zestawem są Crystal Icons (licencja LGPL), ale jednak nie do wszystkiego pasują - są odrobinę zbyt śliczne. Drugi zestaw z którego tu i ówdzie korzystałem to Mini Icons ze strony famfamfam.com - prościutkie, małe ikonki idealne do użycia w aplikacjach webowych, ale jest ich tylko 144 i nie zawsze znajdzie się to czego potrzeba. Dzisiaj trafiłem na stronę Icon Finder. W tej chwili jest tam 645 zestawów, 188325 ikon! I przede wszystkim możliwość wygodnego wyszukiwania bo wszystkie ikonki mają przypisane tagi (np. "red", "arrow", "left"). Mój ulubiony na dzień dzisiejszy zestaw to Simplico (licencja Creative Commons).
Share:

2010-08-26

Groovy 1.7.0 i Spring

W jednej z aplikacji które popełniłem, używam skryptów Groovy jak kontrolerów Spring MVC. Jest to wygodne w sytuacji, kiedy kod kontrolera często się zmienia a nie ma możliwości restartu całej aplikacji. Dzięki poniższej definicji:

komponent some.Controller będzie automatycznie przeładowywany (czyli skrypt będzie ponownie kompilowany) jeżeli plik źródłowy Script.groovy się zmieni (ale nie częściej niż podany czas - tutaj 1000 ms). Wszystko działało tak jak powinno do momentu upgrade'u Springa do wersji 3.0.0.RELEASE - wtedy aplikacja przestała zauważać zmiany w skryptach. Uznałem, że chwilowo mogę bez tego żyć a w wersji 3.0.1 pewnie poprawią. Kiedy jednak po kolejnych uaktualnieniach doszedłem do wersji 3.0.3 i dalej nie było ani trochę lepiej, zacząłem intensywniej szukać. Okazało się, że Spring jest niewinny a problemy sprawia sam Groovy, którego wersję podniosłem do 1.7.0 na fali ogólnego uaktualniania aplikacji (w zależnościach Springa jest 1.6.3). Aby dynamiczne przeładowywanie zaczęło znowu działać trzeba albo cofnąć się do wersji 1.6.x, albo użyć najnowszego Groovy (w tej chwili 1.7.4). Dla zainteresowanych zgłoszenie w JIR-ze GROOVY-3981.
Share:

2010-08-15

SyntaxHighlighter

Edycja listingów we wpisach zamieszczanych na Bloggerze to makabra. Sam edytor nie jest szczytem marzeń, ale prawdziwy problem to psucie wcięć. Nawet jeżeli umieszczę listing w tagach <pre> które teoretycznie powinny zachowywać formatowanie, to przejście w Bloggerowym edytorze z zakładki Edytuj kod HTML na Nowy post zjada mi co najmniej jedną spację z wcięcia. Początkowo myślałem że robię coś nie tak, ale w sieci można znaleźć sporo informacji o tego typu problemach. Nie znalazłem rady na zjadanie spacji (anyone?), ale znalazłem sposób na formatowanie (dzięki któremu mogę w miarę komfortowo pisać tylko w HTMLu): SyntaxHighlighter. Jest to zestaw JavaScriptów i arkuszy stylów, który automatycznie formatuje listingi w większości popularnych języków programowania. Wystarczy dołączyć do strony odpowiednie skrypty i style (dla ciekawych: prawy przycisk myszy i View Page Source) a potem umieścić listing w tagu <pre> z zaznaczeniem sposobu formatowania:
<pre class="brush: java">
public class Test {
    private String a;
    public Test() {
        // konstruktor
    }
}
</pre>
Efekt wygląda tak:
public class Test {
    private String a;
    public Test() {
        // konstruktor   
    }
}
Jedyne niedociągnięcie jakie zauważyłem, to niepotrzebne wyświetlanie pionowego scrolla w przeglądarkach opartych na silniku WebKit (Safari, Google Chrome).

[aktualizacja 2010.08.16]

Dodałem SyntaxHighlightera do posta o Google App Engine. Very nice indeed.
Share: